Χαράλαμπος Δημοσθένους

Χελιδόνια

Ήρταν στην ίδιαν φουλιάν
πάλε τα σιλιόνια
τζείνην που 'κτίσαν κάποτε
τα περασμένα χρόνια.

Αρκέψαν τα τραούδκια τους
γεννήσασιν αυκούδκια
τζαι ξηπουλιάσαν ύστερα
πέντε σιλιονούδκια.

Τζαι φαίνουνται μέσ' την φουλιάν
μια μάτσα με λουλλούδκια
όπως μυρίζουν τραουδούν
ολόγλυκα τραούδκια.

Απεβίωσε χθές σε ηλικία 94 ετών ο Κύπριος ποιητής Χαράλαμπος Δημοσθένους.
Συστήνω το εξαιρετικό ντοκιμαντέρ «Παθκιές της Αφροδίτης», του Πανίκου Χρυσάνθου, που είναι ένα ποιητικό κινηματογραφικό πορτραίτο του Χαράλαμπου Δημοσθένους. Ένας άνθρωπος-ποίημα, όπως τον αποκάλεσε ο σκηνοθέτης.

Fragments of non-existence

Σήμερα δεν μπορώ να σου μιλήσω πολύ,
έχω ξυράφια στο λαιμό μου.

Η μοναξιά είναι βαριά σαν ατσάλι.

Γέρνω απαλά στον ώμο σου,
και ψιθυρίζω ένα νανούρισμα π’απλώνεται μέσα στη σιωπή,
σαν πύρινη μνήμη μέσα σε μια κενή καρδιά.

Αλάθητα τα όνειρα,
όλα αποδρούν, μόνα τους
αφήνοντάς με μόνο μου
μέσα σε μια κενή μνήμη.
Φίλησα τον ώμο σου και κάηκα.

Αισθήματα, λεπίδες, δολοφόνοι,
που τους κρατούσα μέσα στη σκοτεινή ψυχή μου,
και την κομμάτιασαν.

Θα σου στείλω ένα γρήγορο μήνυμα,
γρήγορο σαν αστραπή, κόκκινο σαν το φουστάνι σου,
που καίγεται όμορφο.

Υπάρχουν τόποι που τα δάκρυα
είναι από λάβες φτιαγμένα
και τα όνειρα από σάρκες.

Οι στιγμές καίγονται σε ένα παρανάλωμα πυρός και μας καλούν να καούμε.

Εσύ και ο θάνατος μόνο φυλακίζετε το χρόνο



Βασίλης Ιγγλεζάκης

Ασφυξία

Δε με φτάνει πια

το οξυγόνο τελειώνει.

Αυτό που φοβάμαι,

είναι μην γίνω ψάρι

Zeal to Micropolis

Παλεύουμε χωρίς καμία βεβαιότητα. Τίποτα δεν είναι βέβαιο στο Σύμπαν. Προσπαθούμε να κτίσουμε στο σύμπαν μια μικρόπολη... Γι' αυτό παλεύουμε. Τίποτα σπουδαίο!

Animation - Σκηνοθεσία / σενάριο: Χριστόφορος Παπαχριστοφόρου
Έτος Παραγωγής: 2005

Το ταβάνι

Και το ταβάνι πέφτει απότομα,

πάνω μου, με αγάπη να με αγκαλιάσει.

Και οι σκέψεις τρέχουν σαν φίδια

στους διαδρόμους του σκοτεινού σπιτιού μου,

και το κρεβάτι τόσο απαλό

από τις φορές που πάλλεται,

άλλοτε από σώματα αγνώστων

άλλοτε από την καρδιά μου που τρέμει.



Βασίλης Ιγγλεζάκης (12/1997)

Σκαλαπούνταροι

Έναν παιξίμιν εν η ζωή. Τζαι το ταξίδιν εν κομμάτιν του. Εν τούτον που είπεν ότι έκαμεν τζαι η Helene με τους καλικάντζαρους. Ταξίδιν γνώσης και προβληματισμού.
¨Αναρωτιέμαι, είπεν, γιατί είναι τόσο συνηθισμένο θέμα το ότι ... κατουρούν οι καλικάντζαροι παντού!¨

Τζι’ επήρεν φόραν η Γαλλίδα...:
¨Αν σε πιάσουν οι καλικάντζαροι, θα γίνεις κι εσύ καλικάντζαρος. Τι φοβερή απειλή, τι τραγική μοίρα! Οι καϋμένοι πρέπει να κόβουν, να κόβουν, όπως ο Σίσυφος με το βράχο του που κατρακυλά. Αλλά, τουλάχιστο, είναι χωρίς ελπίδα ο Σίσυφος, ενώ οι καλικάντζαροι πρέπει να ξέρουν ότι θα βγουν. Τόσος κόπος για το τίποτε. Μακάρι να τους δοθεί χάρισμα ή αμνησία, ή λήθη ... Και διπλή τιμωρία! Όταν ορμούν πάνω στη γη, για διασκέδαση, πειράζουν κάνουν το κακό. Ίσως, μια καλή μέρα, κάποιος καλικάντζαρος αντάρτης δεν θα βγει, θα χωστεί σε μια σκοτεινή γωνιά στα τρίσβαθα της γης, και, ενώ οι άλλοι θα κάνουν ... τη δουλειά τους, θα συνεχίσει μόνος του να κόβει, να κόβει. Και θα κόψει το δέντρο και θα είναι η Αποκάλυψη, θα ελευθερωθούν οι καλικάντζαροι, θα καταστραφεί η τόσο πολυαγαπημένη μας γη.¨

¨Να φας την γλώσσαν σου¨, εν η κυπριακή παροιμία που ταιρκάζει. Μη κακόν μας!

Χαμπή Τσαγγάρη, ¨Οι καλικάντζαροι τζαι το παιξίμιν¨, Σχολή Χαρακτικής Χαμπή, Α΄ και Β΄ Τόμοι, Λευκωσία, 2005

Eνα παλιό ερώτημα

Μήτε ξέρω γιατί γράφω πια,

κάποτε οι ασυναρτησίες μου φαίνονταν όμορφες

αλλά σου λέω

φόραγαν κουρέλια και έπιναν κρασί.




Βασίλης Ιγγλεζάκης

Μοσφιλιά

Καθώς στολίζουμε τα πλαστικά μας δέντρα για τα Χριστούγεννα, η φύση ντύνει στα μαύρα τα δικά της.

*Η Μοσφιλιά έχει καθοριστεί για το 2010 ως το «Δέντρο της Χρονιάς» από το Τμήμα Δασών.

Βασίλης Ιγγλεζάκης (2)

Συνάντηση στο πουθενά
(Bacau, 10/07/2010)

Τον κοίταξα ισα στα ματια. Μου φάνηκε ξένος.
Μα είμαι «εγώ».
Ξαναγνωριστήκαμε, τυπικά όμως διότι μετά χαθήκαμε.
Πάλι.

Τώρα, πως άραγε θα εξηγηθω στον εαυτο μου όταν θα του πω
στην επόμενη συνάντηση:
«είμαι ένας άλλος».

Συνάντηση στο πουθενά ήταν αυτή.
Μια κουκίδα χρόνου σε μια σειρά συνεχή χαμένων στιγμών.
Αναπνέω από συνήθεια πια. Και φόβο.

Την επόμενη φορά θα πρέπει να διανυσω αχανεις αποστασεις
μήπως και του πιάσω το χερι.
Μα δεν νομίζω να βρεθούμε ξανά.
Και αν βρεθούμε,

πως άραγε θα εξηγηθώ στον εαυτο μου όταν θα του πω:
«είμαι ένας άλλος».

Φαντάζομαι αυτό γίνεται όταν δεν υπάρχεις.
Όχι ότι έχει σημασία.

Συνάντηση στο πουθενά ήταν αυτή.

Φ

Πρωί
Ξημερώνει
και ο ήλιος αγκαλιάζει τα σημάδια σου•
Στις συλλαβές σου,
χορεύει η μυρωδιά της θάλασσας
και στην άμμο ψάχνει τ’αρωμά σου

Μεσημέρι
Ψίθυρος στα χέρια σου η αυγή,
τραγούδι γλυκό στα βήματα σου,
ανέβηκε το φως και κούρνιασε
κρυφά μες τα μαλλιά σου.

Δείλις
Μη με ξεχνάς, πως σ’αγαπώ•
στη γη, στο κύμα, στ’ονομά σου•
γυμνή• το στήθος σαν βροχή,
πλημμύρισε ο ουρανός μες τα φιλιά σου.


Νύχτα
Κρύβεται
στα μάτια σου η σιωπή·
Στα βλέφαρα σου,
νανουρίζεις τη θάλασσα•
Μ’ένα φιλί,
κοκκίνισε ο ουρανός,
και χάθηκε στ’αστέρια
Και συ,
στην αγκαλιά μου.