Τα πρωτότυπα γλυπτά του Νικ Γεωργίου βασίζονται σε μια αμφιλεγόμενη ιδέα: τον θάνατο του εντύπου.
Αυτό που με ιντριγκάρει στα έργα του δρόμου είναι ο παράγων του αιφνιδιασμού: ο θεατής δεν έχει κανέναν έλεγχο όταν το γλυπτό ξεπροβάλλει στην επόμενη στροφή, τα όρια καταργούνται και όλοι έχουν πρόσβαση στο έργο.
Από την άλλη, μια γκαλερί με ενδιαφέρει πάντα ως «ιερός» χώρος. Εκεί κυριαρχεί η τάξη και μια εμπειρία διαφορετικού τύπου, μια εμπειρία κάθαρσης.
Το έκτο παιδί μιας οικογένειας Κυπρίων από το Νέο Χωριό Κυθρέας που έφτασε στην αμερικανική μεγαλούπολη λίγο μετά την τουρκική εισβολή.
http://myhumancomputer.blogspot.com/
http://www.tanea.gr/politismos/article/?aid=4606449
