Όνειρο μιας λέξης

Μια σταγόνα πιοτού,
υγρή,
δραπέτης του μυαλού, δέσμιος του έρωτα,

όνειρο μιας λέξης και λέξη ενός ονείρου,

την έριξα βαθιά μες την ατέρμονη μοναξιά μου.
Μα δεν στάθηκε. Δεν συναντηθήκαμε ποτέ.

Η σταγόνα πνίγηκε μες στις άπειρες στιγμές ανοησίας και ανημποριάς.
Όνειρο μιας λέξης και λέξη ενός ονείρου.
Μια σταγόνα πιοτού πικρή αλήθεια του ψέματός μου.



Βασίλης Ιγγλεζάκης

Κατάσταση πολιορκίας

Πολιορκούμεθα λοιπόν
Πολιορκούμεθα από ποιον;
Από σένα κι από μένα απ’ τον τάδε και τον δείνα
Πολιορκούμεθα στενά
Από σύνορα, τελωνεία, ελέγχους διαβατηρίων, την Ιντερπόλ, τη στρατιωτική Αστυνομία, τα τανκς, τη ρητορεία, τη βλακεία,
Απ’ τα παράσημα, τις στολές, τους εκφωνηθέντας λόγους
Τις υποσχέσεις, τις ψευτιές, την κουτοπονηριά
Τη δήθεν αγανάκτηση των ιθυνόντων, την υποκρισία
Την τηλεόραση, τη ραδιοφωνία, τα σαπούνια, τ’ απορρυπαντικά
Τις διαφημίσεις, τον τουρισμό, τα οργανωμένα ταξίδια, τις κρουαζιέρες
Τις γκαζιέρες, τα ψυγεία, τις κατασκηνώσεις, τους προσκόπους,
Τ’ άρθρα για την εκπαίδευση, την πολυκοσμία, τη σκόνη, τις ποιητικές συλλογές
Την έλλειψη ύδατος, τα λιπάσματα, τα νεύρα, την κακή χώνεψη, τη φαλάκρα,
Τους εφοπλιστές, το ποδόσφαιρο, τα λεωφορεία, την ακρίβεια, τις παθήσεις της σπονδυλικής στήλης,
τη γραφειοκρατία, την καθυστέρηση, τις διαβεβαιώσεις,
Τις κριτικές, την εκκλησία, τα βασανιστήρια, τους καιροσκόπους,
Την υποψία, τους κατατρεγμούς, το φόβο, τη θρασύτητα, τους διαγωνισμούς Καλλονής,
την έλλειψη χρημάτων, την έλλειψη δικαιωμάτων,
πολιορκούμεθα από τους βάναυσους
Τους άναρθρους, από τις μαύρες σκέψεις μας.
Από τον εαυτό μας
Κι απ’ ό,τι άλλο βάλει ο νους σας πολιορκούμεθα στενά.

Νάνος Βαλαωρίτης
1921

Η αφίσα είναι απο τους: Vaughan Oliver, Tim Vary (designers) & Simon Larbalestier (photographer)

Ο πολιτισμός της βλεφαρίδας

Σε βλέπω·
στην κάθε σου κίνηση
στο κοίλο της καρέκλας
στο ύφος της διαταγής
στο κόψιμο των δέντρων
στο τσιμέντομα της αυλής
στη φόλα που ταΐζεις τις γάτες
στην εκδίκηση της κούνιας
στο πνίξιμο του πλίνθου
στην ιαχή της νίκης.
Μα πάνω απ΄όλα
στο καθαρό άσπρο των ματιών σου·
και τότε
πέφτω.

Η αφίσα είναι του Franciszek Starowieyski

Lucian Freud

"Θέλω η ζωγραφική μου να λειτουργεί όπως η σάρκα.
Για μένα, ο πίνακας είναι ο άνθρωπος που απεικονίζεται"

Απεβίωσε ο ζωγράφος Λούσιαν Φρόιντ
https://www.artsy.net/artist/lucian-freud 

Politics

Yoshitomo Nara
Tokyo 2003
53x70,8cm

Ο Κύριος Κανείς

Ποιος να ’ν’ αυτός ο «Κύριος Κανείς»;
Χτες, σαν καθίσαμε να πιούμε τσάι,
μπράμ, να σου τον, ένα φλιτζάνι σπάει
και βρέχει το φουστάνι της Φανής,
ο σκανταλιάρης «Κύριος Κανείς».

Κι ύστερα τσίμπησε την άσπρη γάτα,
έσπασε και δυο τρία καλά πιάτα,
εζούληξε του Γιάγκου το καπέλο,
και ξέσκισε της Έλλης μας το βέλο,
και μούγκριζε φρικτά σαν Ερινύς,
ο πεισματάρης «Κύριος Κανείς».

Έχει, θαρρώ, κακήν ανατροφή,
γιατί έβαλε μες στον καφέ μου αλάτι,
και μου έμπηξε καρφίτσες στο κρεβάτι,
και στο σκαμνί του μπέμπη ένα καρφί,
κι ύστερα τον ρωτούσε «που πονείς;»
ο κατεργάρης «Κύριος Κανείς».

Ποιος να ’ναι; Μπα! κανείς μας δεν τον ξέρει,
κανείς μας δεν τον είδε πουθενά…
Μ’ αυτός τα παιχνιδάκια μας χαλνά,
κι έσπασε και της πλύσης το πανέρι.
Δεν είναι, φαίνεται, καθόλου ευγενής
αυτός ο μάγκας «Κύριος Κανείς».

Δεν τον γνωρίζουμε! Ορκιζόμαστε.
Μα η μητερούλα μας χαμογελά
και λέγει πως τον ξέρουμε καλά
και πως δεν πρέπει να κρυβόμαστε
και ψέματα να λέμε στους γονείς,
γιατ’ είμαστε όλοι εμείς ο «Κύριος Κανείς».


Νικόλαος Ποριώτης
Aνθολόγιο για τα παιδιά του Δημοτικού, μέρος δεύτερο, Oργανισμός Eκδόσεως Διδακτικών Bιβλίων, 1975

Δουλτσινέα

Πέφτοντας, είδε τις φράουλες να λιώνουν.

Graffiti στην Αθήνα

Jan Lenica

Με αφορμή την αφίσα στην προηγούμενη ανάρτηση, μία μικρή παρουσίαση του Πολωνού καλλιτέχνη Jan Lenica (1928-2001)

Animation: Μέρος Ι, Λαβύρινθος


Μέρος ΙΙ, Λαβύρινθος

Στα κλειστά στόματα μπαίνουν μύγες

Τόσο λίγο είναι ό,τι ξέρουμε
και τόσο πολύ ό,τι εικάζουμε
και με τόση βραδύτητα μαθαίνουμε,
που ρωτάμε και πεθαίνουμε.

Πάβλο Νερούδα, Εστραβαγάριο, 2η έκδοση, Μετάφραση: Δανάη Στρατηγοπούλου

ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ

Τ’ αγκάθια του Μορφέα
Έβγαλα απ’ τα χέρια μου,
Έσπασα τα ρολόγια
Κι ανέμενα
Το αναμενόμενο.
Έπειτα πάτησα στον Σείριο
Κι εκσφενδονίστηκα στο καθαρτήριο.
Εκεί συνάντησα το παιδικό μου σώμα,
Το κουφάρι μου
Και την ψυχή μου.
Όλοι μαζί καθίσαμε,
Φιλιώσαμε
Και μου έδειξαν
Το παρόν, το παρελθόν και το μέλλον,
Γελώντας σκωπτικά.
Τους τόξευσα στην καρδιά
Δίχως τύψεις,
Δολοφόνησα πισώπλατα
Τον ύπουλο Μορφέα,
Τον έθαψα στις τριανταφυλλιές,
Κι έπειτα κάθισα στη ρίζα
Της κλίνης μου,
Κι άρχισα να ονειρεύομαι
Το μέλλον...


Απόστολος Μακρίδης, Καίγοντας τους Νεκρούς μου, Λευκωσία, 2005