Quino

Quino,SOS Χιουμορ 2 Κινολογίες

Ο Ταχυδρόμος του Νερούδα

Γυμνή είσαι τόσο απλή όσο το ένα σου χέρι,
Λεία, γήινη, μικροσκοπική, στρογγυλή, διάφανη,
Έχεις γραμμές φεγγαριού, μονοπάτια μήλου,
Γυμνή είσαι λεπτή σαν το γυμνό σιτάρι,
Γυμνή είσαι γαλάζια σαν τη νύχτα στην Κούβα,
Έχεις κληματαριές και αστέρια στα μαλλιά.
Γυμνή είσαι πελώρια και κίτρινη,
Όπως το καλοκαίρι σε μια χρυσή εκκλησιά.

Ίσλα Νέγρα

Bicycle

Αντόνιο Σκαρμέτα, Ο Ταχυδρόμος του Νερούδα, Μετάφραση: Λήδα Παλλαντίου, εκδόσεις Ωκεανίδα

Νικόλαος Κάλας

ΞΕΝΑ ΔΟΧΕΙΑ

Είπεν ο Φίξ στην Καλλιρόη: “Εγώ είμαι ο Ιλισός”
είπεν ο Χίλτον στον Παρθενώνα: “Εγώ είμαι η Ακρόπολη”
είπεν ο Έντισον στην Κουκουβάγια: “Εγώ είμαι το φώς”
είπεν η Ελενίτσα στον Μπελαφόντε: “Ο Όμηρός μου εσύ”.
Τιμής ένεκεν Νήαρχος θα λέγεται ο Ναύαρχος
και το πλωτό του Τοσίτσα.
Ο Άγνωστος Θεός έγινε σταυρόλεξον.
Δόξα το λόγω που ο Άρειος Πάγος μένει βράχος
και το ΤΖΗ ΜΠΗ Γκραντ Μρπετάγν κι όχι Κύπρος!


Νικόλαος Κάλας, Οδός Νικήτα Ράντου Εκδόσεις Ίκαρος

Ιαγουάρος

Ήταν ανώφελο: μ’ έπνιγε η αναρίθμητη άμμος: Κάποιος μου είπε: Δεν ξύπνησες στον ξύπνιο, αλλά σ’ ένα προγενέστερο όνειρο. Το όνειρο αυτό είναι μέσα σ’ ένα άλλο όνειρο, και ούτω καθεξής επ’ άπειρον, που είναι και ο συνολικός αριθμός των κόκκων της άμμου. Η οδός της παλινδρόμησης σου είναι ατελείωτη, και θα πεθάνεις πριν ξυπνήσεις στ’ αλήθεια.


Χόρχε Λουις Μπόρχες, Το Άλεφ – Η Γραφή του Θεού.

Βασίλης Ιγγλεζάκης

Μεγαλείο Ανυπαρξίας

Οι δρόμοι είναι γεμάτοι φαντάσματα
σκιές που υπήρξαν
μόνο υπό το βάρος της ανάγκης,
υπό τη μέθη της στιγμής,
και τη παραίσθηση του αιωνίου.

Γιατί ο χρόνος ξέρει να τρέχει,
και να στέκεται
όπως αυτός ορίζει.

Φυσάει κόντρα

Φυσάει κόντρα

Joan Salvat-Papasseit

Κάτω απ΄το χείλι μου, το δικό της

Κάτω απ΄το χείλι μου, το δικό της, σαν φωτιά και χόβολη,
οι μπούκλες της μεταξωτές σαν την πιο γλυκιά αμαρτία
- κι ολόγυμνος ο ώμος
ολόλευκος
η καμπύλη σκιά
διεγερτική
του βλέμματός της:

κι άλλο φιλί ακόμα
κι άλλο
κι άλλο
- τι μυρωδιά μανόλιας το εύοσμο στήθος της!

Joan Salvat-Papasseit, Νέα Συντέλεια, Τεύχος 3-4, Φθινόπωρο 2004-Χειμώνας 2005

Φιλότης και Νείκος

Η ενότητα των πάντων,
ο κύκλος της ζωής,
η γέννηση, ο θάνατος,
το καλό και το κακό,
η αφθαρσία και η φθορά,
η ακινησία μέσα από την μεταβολή
εναλλαγή
στο Είναι του ενός

Η συναρμογή και η εναντίωση είναι δυο διαφορετικές δυνάμεις, που κυβερνούν και καθορίζουν τα ζωντανά όντα όχι ως ενιαίο φαινόμενο αλλά μέσα σε μια αδιάκοπη εναλλαγή. Ο Εμπεδοκλής τις ονομάζει φιλότης και νείκος, δηλαδή φιλία και διαμάχη, και τις ανάγει σε καθολικές αιτίες κίνησης των έμβιων όντων.

Αυτές οι δύο κινητήριες δυνάμεις δεν είναι ξέχωρες και άσχετες, αλλά συμβρίσκονται μέσα σε κάθε στιγμή ανθρώπινης ή άλλης ζωής, και τείνουν να κυριαρχήσουν στις ρίζες του έμβιου όντος, άγοντας και φέροντας το στη ζωή και στο θάνατο.

Για τον Εμπεδοκλή γένεση και φθορά δεν υπάρχει, αλλά παράλληλα και καθένα από τα όντα γεννιέται, φθείρεται, μεταβάλλεται, και γενικά οι καταστάσεις στο σύμπαν εναλλάσσονται αδιάκοπα. Ως προς την ποιότητα δέχεται διάφορες στοιχειώδεις ουσίες, αγέννητες, άφθαρτες, αμετάβλητες, ¨ριζώματα πάντων¨ όπως τα αποκαλεί. Είναι τέσσερα: πυρ, αιθέρας, νερό και γη, με τα μυθολογικά τους ονόματα Ζεύς, Ήρα, Αιδωνεύς και Νήστις.

Οι τέσσερις ρίζες των θνητών συνίστανται στην προσφορά ζωής (γη) και στην προσφορά θανάτου (αέρας), συνίστανται στην κρυφή φωτιά που σπιθοβολάει ζωή (πύρ) και στο κρυφό δάκρυ ως σημάδι της επίγειας ρευστότητας (ύδωρ). Αυτά τα τέσσερα ριζώματα καταδείχνουν ότι η ζωή έχει τις ρίζες της και στον θάνατο, και είναι σ΄αυτόν εξίσου γερά θεμελιωμένη όσο και στη γη ως φορέας ζωής.

Η φιλότης ενοποιεί τον κόσμο, ενώ το νείκος μετατρέπει την ενότητα σε πολλαπλότητα. Το τέρμα είναι αφενός η τέλεια ένωση και αφετέρου ο τέλειος χωρισμός, μέχρις ότου μετατραπεί η κατάσταση σε μια νέα κίνηση προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Η ζωή του κόσμου είναι κυκλική σε μια ατελεύτητη επανάληψη. Και διαγράφεται ως: 1) η παντελής ένωση, 2) η μετάβαση των στοιχείων στο χωρισμό, 3) ο παντελής χωρισμός των στοιχείων, 4) η επάνοδος στην ενότητά τους.

Την κοσμογονική αρχή από την ανάμειξη όλων των στοιχείων ο Εμπεδοκλής την ονόμασε Σφαίρον. Σε αυτόν δεν υπάρχει κίνηση αλλά κάποια μακάρια ευδαιμονία.

Γιάννη Τζαβάρα: Η ποίηση του Εμπεδοκλή। (Κείμενο – Μετάφραση – Σχόλια), Εκδόσεις Δωδώνη, Αθήνα-Γιάννινα 1988

Εμπεδοκλής, Ενδέκατος Τόμος, Προσωκρατικοοί, Αρχαία Ελληνική Γραμματεία ¨Οι Έλληνες¨ 814, Εκδότης Οδυσσέας Χατζόπουλος, ΚΑΚΤΟΣ

Εμπεδοκλής, περί φύσεως, Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου Όψεις / 7

Η αξία του χρόνου

Απατώμεθα όταν νομίζουμε ότι ο θάνατος βρίσκεται μπροστά μας· το μεγαλύτερο μέρος του ήδη παρήλθε. Ό,τι ανήκει στο παρελθόν βρίσκεται στα χέρια του θανάτου.

Τίποτε δε μας ανήκει· μόνον ο χρόνος είναι δικός μας. Αυτό είναι το μόνο φευγαλέο και τυχαίο αγαθό που μας χάρισε η φύση. Κι όμως, ο οποιοσδήποτε τρίτος μπορεί να μας το ξοδεύει.

Σενέκας – Μαθήματα Ζωής, Επιστολές στον Λουκίλιο, Ελληνικά Γράμματα

Μαγική Σκέψη

Η διανοητική εξέλιξη του ανθρώπου, ξεκινά από την παιδική ηλικία, και μέσα από διάφορα στάδια καταλήγει στην ωρίμανση.

Ένα ερώτημα που γεννιέται είναι, αν τα προγενέστερα εξελικτικά στάδια εξαλείφονται κατά κάποιο τρόπο από το νου, δηλαδή ότι το πιο λειτουργικό σχήμα αντικαθιστά το πιο πρωτόγονο, ή αν από τη στιγμή που αποκτήθηκαν, δεν διαγράφονται ποτέ από το νου, αλλά απλά υπερκαλύπτονται από μεταγενέστερα.

Οι ενήλικες όπως ακριβώς και τα παιδιά, αποδίδουν πολύ καλύτερα στη λύση ενός λογικού προβλήματος, όταν το πρόβλημα είναι δοσμένο σε μια συγκεκριμένη και όχι αφηρημένη μορφή.

Το φαινόμενο αυτό ενισχύεται και από τη λεγόμενη ¨μαγική σκέψη¨. Μαγική σκέψη ενός πολύ μικρού παιδιού είναι η τάση του να ζωντανεύει και να προσωποποιεί όλα τα περιβαλλοντικά αντικείμενα, προσδίδοντας τους καλές ή κακές προθέσεις απέναντι σε αυτό. Για παράδειγμα μια μπάλα που αναπηδά και χτυπά το παιδί είναι μια ¨κακή μπάλα¨ που θα πρέπει να τιμωρηθεί. Ακόμη, όταν ένα παιδί κτυπήσει (τι πιο φυσιολογικό…) σε ένα τραπεζάκι, τότε αμέσως τρέχουμε να ¨τιμωρήσουμε¨ το τραπέζι ώστε να απαλύνουμε τον πόνο του παιδιού.

Κατά ανάλογο τρόπο, ένα παιδί, σε πολύ μικρή ηλικία, περιμένει από άψυχα αντικείμενα να ανταποκριθούν στις εντολές του. Από την άλλη πλευρά, θα αισθανόταν μεγάλη έκπληξη και τρόμο αν πράγματι το έκαναν. Παρ’ όλα αυτά, φαίνεται να διερωτάται αν κάτι τέτοιο μπορεί να συμβεί. Η μαγική σκέψη και η πρακτική εμπειρία για το τι είναι δυνατό και τι δεν είναι, μοιάζουν να συνυπάρχουν η μία δίπλα στην άλλη.

Παραμένει κάποιο υπόλοιπο μαγικής σκέψης στους ενήλικες;

Φαίνεται ότι η μαγική σκέψη διατηρείται ακόμα και στους ενήλικες, παρά το ότι η πρακτική εμπειρία και η λογική εξάσκηση τους υποδεικνύουν ότι κάποια πράγματα δεν μπορούν να συμβούν. Η μαγική σκέψη κατά αυτό τον τρόπο μπορεί να σημαίνει τη διαδικασία που επιτρέπουμε σε μια επιθυμία ή ένα συναίσθημα να μας πείσει ότι κάτι είναι αληθινό, ενώ η λογική μας υποστηρίζει ακριβώς το αντίθετο. Για παράδειγμα πιστεύουμε ότι με βάση το ωροσκόπιο μας, μπορεί να γνωρίσουμε τον έρωτα…

Διάφορες παρατηρήσεις του παραπάνω είδους, αποτελούν ένδειξη ότι, στην πραγματικότητα, η παιδική σκέψη δεν υπερνικάτε ποτέ, αλλά απλά καλύπτεται από την αυστηρή εξάσκηση σε ορθολογική σκέψη, που υφίσταται κάθε παιδί στην κοινωνία που μεγαλώνει.

Το γεγονός ότι η ¨μαγική ¨ και η ¨πρακτική¨ σκέψη μπορούν να συνυπάρχουν ακόμα και σε ενήλικες, τεκμηριώνεται από πολλά καθημερινά παραδείγματα. Για παράδειγμα, μας τρυπάει λάστιχο στο δρόμο, τότε κατεβαίνουμε από το αυτοκίνητο, βρίζουμε το ελαστικό, το δίνουμε λίγες κλοτσιές έτσι ώστε να το τιμωρήσουμε! Αφού ηρεμήσουμε, βγάζουμε το ανταλλακτικό και το αλλάζουμε!

Αυτές οι παρατηρήσεις συνεπάγονται ότι αυτά που φαίνονται ως φυσιολογικά στάδια εξέλιξης του νοητικού συστήματος, είναι μάλλον αποτέλεσμα της επιβολής ενός ορισμένου τρόπου σκέψης στο παιδί.

Προτεινόμενα βιβλία:
Ιωάννης Κιουστελίδης, Ο μηχανισμός της νόησης, Εκδόσεις Παπασωτηρίου