Lucian Freud

"Θέλω η ζωγραφική μου να λειτουργεί όπως η σάρκα.
Για μένα, ο πίνακας είναι ο άνθρωπος που απεικονίζεται"

Απεβίωσε ο ζωγράφος Λούσιαν Φρόιντ
https://www.artsy.net/artist/lucian-freud 

Politics

Yoshitomo Nara
Tokyo 2003
53x70,8cm

Ο Κύριος Κανείς

Ποιος να ’ν’ αυτός ο «Κύριος Κανείς»;
Χτες, σαν καθίσαμε να πιούμε τσάι,
μπράμ, να σου τον, ένα φλιτζάνι σπάει
και βρέχει το φουστάνι της Φανής,
ο σκανταλιάρης «Κύριος Κανείς».

Κι ύστερα τσίμπησε την άσπρη γάτα,
έσπασε και δυο τρία καλά πιάτα,
εζούληξε του Γιάγκου το καπέλο,
και ξέσκισε της Έλλης μας το βέλο,
και μούγκριζε φρικτά σαν Ερινύς,
ο πεισματάρης «Κύριος Κανείς».

Έχει, θαρρώ, κακήν ανατροφή,
γιατί έβαλε μες στον καφέ μου αλάτι,
και μου έμπηξε καρφίτσες στο κρεβάτι,
και στο σκαμνί του μπέμπη ένα καρφί,
κι ύστερα τον ρωτούσε «που πονείς;»
ο κατεργάρης «Κύριος Κανείς».

Ποιος να ’ναι; Μπα! κανείς μας δεν τον ξέρει,
κανείς μας δεν τον είδε πουθενά…
Μ’ αυτός τα παιχνιδάκια μας χαλνά,
κι έσπασε και της πλύσης το πανέρι.
Δεν είναι, φαίνεται, καθόλου ευγενής
αυτός ο μάγκας «Κύριος Κανείς».

Δεν τον γνωρίζουμε! Ορκιζόμαστε.
Μα η μητερούλα μας χαμογελά
και λέγει πως τον ξέρουμε καλά
και πως δεν πρέπει να κρυβόμαστε
και ψέματα να λέμε στους γονείς,
γιατ’ είμαστε όλοι εμείς ο «Κύριος Κανείς».


Νικόλαος Ποριώτης
Aνθολόγιο για τα παιδιά του Δημοτικού, μέρος δεύτερο, Oργανισμός Eκδόσεως Διδακτικών Bιβλίων, 1975

Δουλτσινέα

Πέφτοντας, είδε τις φράουλες να λιώνουν.

Graffiti στην Αθήνα

Jan Lenica

Με αφορμή την αφίσα στην προηγούμενη ανάρτηση, μία μικρή παρουσίαση του Πολωνού καλλιτέχνη Jan Lenica (1928-2001)

Animation: Μέρος Ι, Λαβύρινθος


Μέρος ΙΙ, Λαβύρινθος

Στα κλειστά στόματα μπαίνουν μύγες

Τόσο λίγο είναι ό,τι ξέρουμε
και τόσο πολύ ό,τι εικάζουμε
και με τόση βραδύτητα μαθαίνουμε,
που ρωτάμε και πεθαίνουμε.

Πάβλο Νερούδα, Εστραβαγάριο, 2η έκδοση, Μετάφραση: Δανάη Στρατηγοπούλου

ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ

Τ’ αγκάθια του Μορφέα
Έβγαλα απ’ τα χέρια μου,
Έσπασα τα ρολόγια
Κι ανέμενα
Το αναμενόμενο.
Έπειτα πάτησα στον Σείριο
Κι εκσφενδονίστηκα στο καθαρτήριο.
Εκεί συνάντησα το παιδικό μου σώμα,
Το κουφάρι μου
Και την ψυχή μου.
Όλοι μαζί καθίσαμε,
Φιλιώσαμε
Και μου έδειξαν
Το παρόν, το παρελθόν και το μέλλον,
Γελώντας σκωπτικά.
Τους τόξευσα στην καρδιά
Δίχως τύψεις,
Δολοφόνησα πισώπλατα
Τον ύπουλο Μορφέα,
Τον έθαψα στις τριανταφυλλιές,
Κι έπειτα κάθισα στη ρίζα
Της κλίνης μου,
Κι άρχισα να ονειρεύομαι
Το μέλλον...


Απόστολος Μακρίδης, Καίγοντας τους Νεκρούς μου, Λευκωσία, 2005

Φουκου σίμα (II)

Εθελοντές για Φουκουσίμα;;;

Ευρωπαϊκό Έτος Εθελοντισμού 2011

Καλοκαίρι

Έβγαλες

τη

ναφθαλίνη

από

τη

ντουλάπα

σου

και

την

άφησες

στο

μυαλό

σου

* Ο πίνακας είναι από τον Χριστόφορο Παπαχριστοφόρου

Φουκου σίμα

?
Τι
Φοβίζει
Πιο
Πολύ
Η
Καταστροφή
Της
Φύσης
Ή
Ο
Θάνατος
Μας
?