Το ταβάνι

Και το ταβάνι πέφτει απότομα,

πάνω μου, με αγάπη να με αγκαλιάσει.

Και οι σκέψεις τρέχουν σαν φίδια

στους διαδρόμους του σκοτεινού σπιτιού μου,

και το κρεβάτι τόσο απαλό

από τις φορές που πάλλεται,

άλλοτε από σώματα αγνώστων

άλλοτε από την καρδιά μου που τρέμει.



Βασίλης Ιγγλεζάκης (12/1997)

Σκαλαπούνταροι

Έναν παιξίμιν εν η ζωή. Τζαι το ταξίδιν εν κομμάτιν του. Εν τούτον που είπεν ότι έκαμεν τζαι η Helene με τους καλικάντζαρους. Ταξίδιν γνώσης και προβληματισμού.
¨Αναρωτιέμαι, είπεν, γιατί είναι τόσο συνηθισμένο θέμα το ότι ... κατουρούν οι καλικάντζαροι παντού!¨

Τζι’ επήρεν φόραν η Γαλλίδα...:
¨Αν σε πιάσουν οι καλικάντζαροι, θα γίνεις κι εσύ καλικάντζαρος. Τι φοβερή απειλή, τι τραγική μοίρα! Οι καϋμένοι πρέπει να κόβουν, να κόβουν, όπως ο Σίσυφος με το βράχο του που κατρακυλά. Αλλά, τουλάχιστο, είναι χωρίς ελπίδα ο Σίσυφος, ενώ οι καλικάντζαροι πρέπει να ξέρουν ότι θα βγουν. Τόσος κόπος για το τίποτε. Μακάρι να τους δοθεί χάρισμα ή αμνησία, ή λήθη ... Και διπλή τιμωρία! Όταν ορμούν πάνω στη γη, για διασκέδαση, πειράζουν κάνουν το κακό. Ίσως, μια καλή μέρα, κάποιος καλικάντζαρος αντάρτης δεν θα βγει, θα χωστεί σε μια σκοτεινή γωνιά στα τρίσβαθα της γης, και, ενώ οι άλλοι θα κάνουν ... τη δουλειά τους, θα συνεχίσει μόνος του να κόβει, να κόβει. Και θα κόψει το δέντρο και θα είναι η Αποκάλυψη, θα ελευθερωθούν οι καλικάντζαροι, θα καταστραφεί η τόσο πολυαγαπημένη μας γη.¨

¨Να φας την γλώσσαν σου¨, εν η κυπριακή παροιμία που ταιρκάζει. Μη κακόν μας!

Χαμπή Τσαγγάρη, ¨Οι καλικάντζαροι τζαι το παιξίμιν¨, Σχολή Χαρακτικής Χαμπή, Α΄ και Β΄ Τόμοι, Λευκωσία, 2005

Eνα παλιό ερώτημα

Μήτε ξέρω γιατί γράφω πια,

κάποτε οι ασυναρτησίες μου φαίνονταν όμορφες

αλλά σου λέω

φόραγαν κουρέλια και έπιναν κρασί.




Βασίλης Ιγγλεζάκης

Μοσφιλιά

Καθώς στολίζουμε τα πλαστικά μας δέντρα για τα Χριστούγεννα, η φύση ντύνει στα μαύρα τα δικά της.

*Η Μοσφιλιά έχει καθοριστεί για το 2010 ως το «Δέντρο της Χρονιάς» από το Τμήμα Δασών.

Βασίλης Ιγγλεζάκης (2)

Συνάντηση στο πουθενά
(Bacau, 10/07/2010)

Τον κοίταξα ισα στα ματια. Μου φάνηκε ξένος.
Μα είμαι «εγώ».
Ξαναγνωριστήκαμε, τυπικά όμως διότι μετά χαθήκαμε.
Πάλι.

Τώρα, πως άραγε θα εξηγηθω στον εαυτο μου όταν θα του πω
στην επόμενη συνάντηση:
«είμαι ένας άλλος».

Συνάντηση στο πουθενά ήταν αυτή.
Μια κουκίδα χρόνου σε μια σειρά συνεχή χαμένων στιγμών.
Αναπνέω από συνήθεια πια. Και φόβο.

Την επόμενη φορά θα πρέπει να διανυσω αχανεις αποστασεις
μήπως και του πιάσω το χερι.
Μα δεν νομίζω να βρεθούμε ξανά.
Και αν βρεθούμε,

πως άραγε θα εξηγηθώ στον εαυτο μου όταν θα του πω:
«είμαι ένας άλλος».

Φαντάζομαι αυτό γίνεται όταν δεν υπάρχεις.
Όχι ότι έχει σημασία.

Συνάντηση στο πουθενά ήταν αυτή.

Φ

Πρωί
Ξημερώνει
και ο ήλιος αγκαλιάζει τα σημάδια σου•
Στις συλλαβές σου,
χορεύει η μυρωδιά της θάλασσας
και στην άμμο ψάχνει τ’αρωμά σου

Μεσημέρι
Ψίθυρος στα χέρια σου η αυγή,
τραγούδι γλυκό στα βήματα σου,
ανέβηκε το φως και κούρνιασε
κρυφά μες τα μαλλιά σου.

Δείλις
Μη με ξεχνάς, πως σ’αγαπώ•
στη γη, στο κύμα, στ’ονομά σου•
γυμνή• το στήθος σαν βροχή,
πλημμύρισε ο ουρανός μες τα φιλιά σου.


Νύχτα
Κρύβεται
στα μάτια σου η σιωπή·
Στα βλέφαρα σου,
νανουρίζεις τη θάλασσα•
Μ’ένα φιλί,
κοκκίνισε ο ουρανός,
και χάθηκε στ’αστέρια
Και συ,
στην αγκαλιά μου.

Έκτωρ Κακναβάτος

Χάθηκες μέσα σε κάτι άσπρο

Η φλόγα κόρωσε μόλις αγγίξανε δυο σύμφωνα
ο δρόμος στένευε με λέξεις ψόφιες
που μυρίζανε.
Χάθηκες μέσα σε κάτι άσπρο.

Τοίχοι, αφίσες, η πρώτη τού μονόπρακτου:
ΘΑΝΑΤΟΣ ΠΑΝΤΕΠΟΠΤΗΣ.
Σκεφτόμουνα πλάι σε ρουμπινέτα
το πρόβλημα του Αίγισθου:
διαβήτες, Κληταιμήστρες, τρίγωνα
τα τσιγάρα που μου τέλειωσαν
το πρόβλημα της αποχέτευσης
σε διαμερίσματα Ερινύων
το δυσκίνητο λεωφορείο
ΑΝΩ ΛΙΟΣΑ-ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ
το κοφτερό τσεκούρι
η μόνη λύση σε Μυκήνες.

Κόφτο λοιπόν να τελειώνουμε.

Σήμερα τάφηκε ο υπερρεαλιστής ποιητής Έκτωρ Κακναβάτος.
Όπως είχε πει σε μια συνεντευξή του, του άρεσε ο υπερρεαλισμός γιατί του άρεσε να τη λέει στο σύστημα

Animation

Θα προσπαθήσω να ξεκινήσω μια καινούρια ενότητα, η οποία με γοητεύει πολύ. Πρόκειται για video animation ή ταινίες εμψύχωσης όπως αναφέρονται.

Η τέχνη του animation καταφέρνει να ζωντανεύσει τα δημιουργήματα της φαντασίας μας. Τα κινούμενα σχέδια μπορούν να φέρουν σε πλήρη αρμονία τη ζωγραφική, τη γλυπτική, τις γραφικές τέχνες και την τεχνολογία.

Animation μπορεί να δημιουργήσει κανείς εκτός από τη χρήση κινουμένων σχεδίων, από οποιοδήποτε άλλο υλικό, όπως: πλαστελίνες, κούκλες, graffiti, παιχνίδια και άλλα αντικείμενα, και μέσω φωτογραφιών και προγραμμάτων σε υπολογιστή να τους δώσει ζωή. Η διαδικασία είναι απλή και το μόνο που χρειάζεται είναι φαντασία και υπομονή.

Θα ξεκινήσω με τον καυστικό Mr Freeman, μιας εξαιρετικά δημοφιλούς ρωσικής σειράς animation.


Η μετάφραση από τα ρώσικα έγινε από το χρήστη του youtube jholidis.

Φθινόπωρο

Όπως λέει και ο Νυχτερινός Ποδηλάτης, είναι κάποια τραγούδια που τα συνδέεις με διάφορες στιγμές της ζωής.

Στην αναμονή για την είσοδο του φθινοπώρου
στην προσμονή των κίτρινων φύλλων
στις μυρωδιές της βροχής και του χώματος
σας αφιερώνω το ¨Little drop of poison¨ του Tom Waits.

Ιάσων Δεπούντης

Η μαθηματική διάσταση στην ποίηση

Το χάος (χώρος της ψηφιολέξης υπαρκτός) κοπάζει.
Όλα γίνονται τάξη ροής, όπως το γρήγορο νερό εκεί.
Ωστόσο κάποια είδη συστημάτων ανήκουν στην επικράτειά της.

Τότε ήταν στην επιστροφή που πρόσεξα τα χέρια της
χρυσοπράσινα κλωνάρια της τριανταφυλλιάς.

Τότε ήταν στο γύρισμα της νύχτας που άκουσα
θρόισμα φύλλων τις κουβέντες της.

Τότε στην επικράτεια του κυκλάμινου στον κήπο της
επήρα έδωσα συνέχεια στα ερωτήματά μου
«πώς έτσι εκεί μπορεί να βγαίνει
σύμβολο ζωής από το θάνατο
ένα ευαίσθητο κυκλάμινο;»

Το ονομάζω : Άνθισμα γραφής.

Πώς τούτη η εντροπία
ξεσηκώνει – για μια θέση σε ένα μετα-κείμενο –
σχέδια, σχήματα, μορφές· τρέχοντας ήχους, δείχνοντας
θεαματικά την ευκλείδεια επανάδραση· ό,τι στη φύση.
Όπως την κληρονόμησαν, έτσι την έχουν τ’άνθη μέσα τους·
όπως την έκλεισαν οι λέξεις οι αριθμοί οι στίχοι μου:

Πώς από την τάξη και τη συμμετρία στο κομμάτιασμα;
Γιατί με τη χαοτική και φράκταλ γεωμετρία της;
Σε παραλλακτικούς συρμούς, σε εικόνες χάους;

Τότε ήταν που φάνηκαν τ’αέρινα ίχνη του πουλιού στην άμμο.
Τότε που γίναν τα πατήματά του όρθια τρίγωνα· σχεδόν γραφής.
Τότε βαθύτερα στο χώμα χάραξαν τα νύχια τους μορφές γραμμάτων.
Οδήγησαν τη σκέψη μου : τύποι & σύμβολα· τα μαθηματικά της φύσης.
«Ακούς;» μου λες «εσέ καλούν: ¨λευτέρωσέ μας¨».
«Να τα πάρεις» μου είπες «είναι οι στίχοι σου.»
Όλα τα άλλα πουλιά πετούσαν στο στερέωμα·
προσομοιώματα άστρων.

Χάος πάλι εσύ;

ΑΠΟ ΤΟ ΥΣΤΕΡΟ ΣΥΜΠΑΝ (κείμενα αχρονικής συνέχειας), εκδόσεις Μανδραγόρας, 2000